9 Mayıs 2015 Cumartesi

Anneler Günün Kutlu Olsun Anne


Anne,
Bu mektubu sana belki 35 yıl belki 30, belki 15 ve belki de 5 yıl geç yazıyorum. Aslında daha da yazmazdım da, nedense işin uzmanı yazmanın faydası olacağını söyledi... açıkçası ben pek kendisine katılmıyorum çünkü yazmayı ne kadar çok seversem seveyim, içimdekileri tam hissettiğim kadarıyla aktarmayı başaracak kadar iyi değilim.
Naber Anne? Nasılsın? Ya sen kaç yaşına geldin, onu bile hesaplayamıyorum biliyor musun? Sana nedenini söyleyeyim mi? Sayısal konularda diksleksikmişim galiba. Bu yaşta sonra bunun için testlere girecek değilim ama meğer senin bana anlamıyorum diye bağırıp çağırdığın her matematik dersi vardı ya, işte onun gerçek bir sebebi varmış.
Anne, seni gerçekten seviyorum ama açıkçası olduğun kişi ile ilgili problemlerim var ve bunu yazarken çok zorlandım, utandım dile getirmekten. Harika bir insansın, çalışkan, inançlı, yardımsever, çok güçlüsün üstelik ama anne, o öfken nedir. İnsanın annesinden korkması ne demek biliyor musun? En çok sana güvenmeliymişim ben aslında, bir sorun olduğunda sana koşmalıymışım. Anne-çocuk ilişkisinin temelinde bu güven yatmalıymış. Açıkçası ben bilmiyordum bunun çünkü kızacaksın ve seni hayal kırıklığına uğrattığım her seferinde olduğu gibi, yine bana öfkeli, kırgın hatta aşağılayıcı gözlerle bakacaksın diye sana hiç bir şey anlatmıyorum. Bazen de sen hayatında zaten yeterince acı çektin, daha fazla yük binmesin omuzlarına diye susuyorum. Şimdi büyüdüm de, küçükken bunu kaldırmak hiç kolay değildi anne. Biliyor musun; bir gün sen yoksun diye babam beni dövmüştü. Ama geçti... Çok da önemli değil... Babam işte! Sen seçtin onu, benden daha iyi tanıyorsundur sonuçta. Değil mi anne?
Benim en büyük problemim ne biliyor musun? Hep beni terk etmekle tehdit ettin, hep. Komik olan, ben seni terk edip kendi hayatımı seçtiğimde de bana kızdın, benimle konuşmayı kestin. Yapayalnız bıraktın beni oğlanı doğururken ben. Bunu unutmayacağım.
Senin bu terk edişlerin yüzünden hep korktum. İlişkilerimi bu korkular üzerine kurdum biliyor musun. Çok klasik ama hep terk edenleri seçtim, çocuk gibi ağladım terk edildiğimde de... bildiğin çocuk gibi küçükken banyoya kapanıp ağladığım gibi.
Senin korkuların ve travmalarınla yüzleşememen beni çok yaraladı, ne yalan söyleyeyim anne. Renkli olan ne varsa siyah veya beyaz gördüm bu yüzden. Seni güldürmek için ne hikayeler uydururdum da yine güldüremezdim hatırlıyorum da. Ama bazen beni dinlediğinde, gerçekten dinlediğinde, çok arada gözlerinde bana karşı duyduğun sevgiyi görürdüm ne mutlu olurdum. Az idi bu anlar ama; çok nadir.
Dokunulmaktan pek hoşlanmam biliyor musun? Çok zor aşıyorum içimde bu dokunulma mevzusunu. Hiç sarılmadın ki bana, elim eline değdiğinde pis bir şeye dokunmuşsun gibi hep geri çektin. Benim ya… Kızın. Yabancı değiliz.
Hayat bana zor sorular ve sınavlar verdiğinde baş edebiliyorum gerçekten de. Senden öğrendim ben zor zamanlarda analitik olmayı. Çok teşekkürler anne. Okuma sevgisini de sen verdin. Evet, akademik anlamda istediğin gibi başarılı olamadım ama senin üzüntünden ve mutsuzluğundan tek kaçışım kitaplarımdı - en çok Küçük Kadınlar ve Matilda'yı sevmem tesadüf değil sanırım.
Anne, hata yapmamam lazım ya benim. Şimdi oğlan da var. Hata yapsam, düşsem beni tutacak kimse yok ve bunun için seni suçluyorum. Hani küçükken düştüğümde sana gelemezdim ya, nedenini bilmiyorum ama yine gelemem... Hata yaptığım için kızarsın bana diye. E bu da yoruyor biraz. Sana bile sırtımı dayayamıyorum ama diğer bir yandan da şu hayatta kimseye mecbur değilim; onu da öğrendim. Teşekkürler sanırım.
Bana içimdeki çocuğa sarılmamı, yok efendim, onu sevmemi, korumamı filan söylediler de... Bu senin görevin değil miydi anne? 
Çok zor bir hayatın oldu biliyorum anne. Bunun için çok üzgünüm ama bence benim suçum değildi böyle olması. Belki de beni suçlamaktan vazgeçersen, sorunları daha kolay çözersin.
Ama anne, iyi ki varsın. Bugün olduğum kadın, işçi ve en önemlisi Anne olmamda senin payın çok büyük.
Anneler günün kutlu olsun anne.
Kızın

3 yorum:

  1. Offff bu travmalara ragmen senin mükemmel bir anne olduğuna inanıyorum

    YanıtlaSil
  2. İçime dokundu yazdıkların. Ben o güne özel bir yazı bile yazamadım.Elim gitmedi. Okuyunca daha iyi anladım ki bir tek "ben" değilmişim...

    YanıtlaSil
  3. O nesil anneler öyleydi galiba. Kocaları ne olursa olsun bırakmayan evladina doyasıya sarilmayan iyi birşey yapınca tepki vermeyip kötü birşey yapınca haddinden fazla tepki veren. Yine iyi yetişmişiz be diyorum bazen. Evlendim ve annemle olan sorunlarım çoğaldı. Çocuk dogurdum günlerce kavga ettik. Dogururken tatile çıktı hiç çıkmayan insan plansız bir tatile eltim bana baktı. Her sorana işi var hasta derken gözlerim doldu. Yine de şimdi daha iyiyim hiç değilse yalnız değilim

    YanıtlaSil