25 Mart 2015 Çarşamba

Travma Sonrası Annelik

Hayatı travmalarla geçen kadınların anneliğe ilk adımları öyle romantik komedi tadında olmuyor. Ne sevinçten karısını zıplatan kocalar, ne "büyük anne, büyük baba mı olacağız?" diyen anneler ve babalar oluyor.
Hayatı travmalarla geçen kadınlar, anneliğe korkarak giriyorlar. Belki her hamile kadının yaşadığı "ya iyi bir anne olamazsam" korkusunun binlerce katı olur içlerinde...modelimiz yoktu, nasıl yapacağız ki...
Kitaptan öğrenebileceğimiz şeyler var elbette: hamilelikte beslenme, doğum eğitimi, emzirme, bez, mama, ihtiyaç listesi ama ya sevgi ve güven?
Hiç bir kitapta yazmaz sevgi ve güveni bebeğine nasıl sağlayacağın. Görmüş olman, gördüğünü model alman beklenir. Ya bilmiyorsan, hiç görmemişsen? Ya tek başına kaldıysan?
Sevgi ve güven öğrenilir mi demeyin. Bazı kadınlar, sağlıklı sevgiyi ve gerçek güveni sil baştan öğrenmek zorunda kalıyor. Ders çalışır gibi, ince ince, derin derin öğreniyor.
Kitapta yazmaz o bilgiler.
Yavru karnını tekmelediğin anda başlar. Zaman zaman yine unutursun dersler, sonra yine hatırlarsın, tekrar edersin öğrendiklerini.
Travman varsa, her şey iki katı çaba gerektirir ama başarırsın eninde sonunda çünkü kendini sevmeyi ve kendine güvenmeyi sil baştan öğrenirsin büyüdüğünde ve bilirsin, yaş ilerledikçe yeni bilgiyi sindirmenin zorluğunu ama inat edersen, öğrenirsin.
Sonunda...
... gerçekten sevmeyi ve güvenmeyi de öğrenirsin ama çok şanslısındır ki en temiz ve en saf sevgi ve güveni öğretecek en iyi öğretmenin kollarının arasında, kocaman, sana muhtaç gözleri ile sana bakıyordur.... hatta sadece bakmakla kalmayıp gecenin bir yarısı seni onuncu kez uykundan uyandırıp memene yapışmış, bezini dolduruyordur!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder