11 Ekim 2014 Cumartesi

Acil Durumlar ve Bekar Anne Önlemi

Malum, büyük şehirde yaşıyoruz. Malum ortalık karışık. Bugün metro da ilk defa şüpheli paket veya çanta uyarısı anonsunu duyunca içime kurt düştü. Ya bir şey olursa bana, çocuk ne yapacak...
Bir anlaşma yaptık. Eğer oğlum anlaştığımız süre içerisinde benden hiç bir şekilde haber alamazsa ilk olarak buradaki arkadaşımı arayacak. Aileden kimseyi değil. Önce arkadaşımı, en sakin ve akılcı biçimde müdahale edebilecek en yakındaki kişiyi. Onlar ne yapacağını bilir. İnsan tek başına çocuk büyütürken, ekstra panik oluyor kendisi için çünkü çocuğunun tek güvencesi kendisi. Ben tek başıma sokağa çıkmaya tedirgin oluyorum. Oğlum hep yanımda olsun istiyorum. Ne bir yürüyüşe katılıyorum, ne de protesto zamanı yakınken sokakta durabiliyorum, başıma bir şey gelirde evladım yalnız kalır diye. Ayrıca reşit olup, kendi kendine yetinceye kadar bu çocuk; sağlıklı olmam ve yaşamam şart yoksa kim bakacak ona, düşünmek bile istemiyorum.

Bu arada, ülkece ne hallere düştük. Bir yıl evvel en büyük korkum hasta olup çocuğumla ilgilenememek iken, şimdi terörden korkuyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder