25 Mayıs 2013 Cumartesi

Yine Para Kavgası

Eski koca bizim taşınma öncesi (evliyken aldığımız ve şu anda borcunu benim ödediğimiz yuvam yani) ev konusunda kendini aşmaya başladı. Yine bir iş seyahatine çıkacağım için kendisini aradım (mecbur olmadan aramıyorum yani). Oğlumuz ile ilgilenip ilgilenmeyeceğini sordum. Ne yaptı etti konuyu evin satışına getirdi... oğlum için aldığımız eve. Kendisine bir milyonuncu kere evi satmak istemediğimi anlattım oğlum için tek yatırımımız bu dedim. Tabii ki anlamak istemiyor!
Bana biz bu şehirde yaşadığımız sürece evde yaşamamıza bir şey demediğini söyleyerek başladı konuşmasına - bana kendi evimde yaşamama izin veriyor yani! Daha sonra boşandıktan sonra kendisinin maddi durumu çok kötüye gittiğini ve benim bu durumun farkında olduğumu söyledi - yani parasız olmasının suçlusu kendisinin çalışmaması değil bizim boşanmamız ve evet, biliyorum durumu ve nasıl sadece kendine para harcadığını! Benim evi satmak istememe konusundaki ısrarım karşısında bana çevirdi oyunu ve benim evi sattıktan sonra kalacak olan para ile rahat rahat taşınabileceğimi söyledi - sanki ben ona ve bankaya ödedikten sonra para kalmayacağını bilmiyormuş gibi. 
Ama artık öğreniyorum, şaşırmıyorum eskisi kadar. Duygusuzluğu ve bencilliği beni artık hayrete düşürmüyor. Bana evi satmamı ve böylece onun evin parası ile hayatına bakacağını ve benim oğlum(uz?) ile hayatımıza devam edebileceğini söyledi! Hmmm... para karşılığı özgürlük mi teklif etti bu adam yoksa bir kaç ay önce evin kendi hissesi ile oğluna "yatırım" yapacak olan adam başka biri miydi!
Kulaklarımda çınlıyor sözleri; "Ben hayatımı toparlarım sen de oğlan ile hayatına bakarsın işte rahat rahat!"
Sevinmeliyim aslında. Üzülür bu adam, oğlu ile uzaklara gideceğim için özler çocuğunu, yazık olur diye sızlayan vicdanım rahatladı! Meğer dert başka! Satacak mıyım? Henüz değil! Ne demişler, "Cehenneme giden yol iyilik taşları ile döşenir." Çalışsın biraz daha bakalım, para kazanmayı zor yolla öğrensin hayatında bir kere de! Elimden geldiğince, sabrım yettiğince tutmaya çalışacağım burayı. Bu arada borcu azalır belki, satınca kenara biraz para atarım, acil durum fonu yaratırım keza şu anda birikmiş bir kuruşum bile yok!
Benden, oğlunun rızkından alacağı 2-3 kuruşla hayatı toparlanacakmış! Peh!

2 yorum:

  1. Allah yardimcin olsun bu herifden ii kurtarmissin sen ....

    YanıtlaSil
  2. Canım, uzun zamandır yazamadım sana, sık sık dönüp bakamıyorum da ama iş para - maddiyat ve bu vicdanı patlıcan dolması içi çıkarılmış gibi oyulup içinde çıkarılmış mahlukların üzerimizdeki (malesef ki boşansak dahi hayatımıza bir şekilde etki edebiliyor olmaları :( ) o kadar sinirlerimi boz<uyor ki yine yazmadan duramadım.

    Ben zaten kirasını dahi benim ödediğim, ortak borçlarımız dışında hiç bir şeyimiz dahi olmadan ayrıldım ve ev ayırma, 2 çocukla bir hayat kurma, taşınma, iş bulma vs vs gibi durumlarla 3 sene tek kuruş destek almadan uğraştım. 2012 aralık ayında mahkemenin bitmesi ile bağlanan 200+200 : toplamda 2 çocuk için 400 tl nafaka ise babalarından gördüğümüz tek destektir ki sadece oğlumun dersane masrafı 300 tl el harçlığı ise aylık 150 tl dir. Bu durumda var hesabını sen yap :( Boşanma aşamasında sürekli zorluk çıkarttığı için bunu da problem edeceğini söyleyince bu rakama razı olmuş en kısa zamanda nafaka artırımı davası ile durumu çözeceğimi düşünmüştüm ama en az 1 yıl böyle devam ediyormuş. Ve ben bu zaman içerisinde aylık 650 tl kira ödüyorum, kızımın masrafları, giyim-sağlık vs vs gibi masrafları hiç ortada dahi yok.

    Yine çok uzattım ama demem o ki; sen sen ol vicdanını bir süre dinleme, elindeki imkandan sakın ama SAKIN vaz geçme, tek başına br erkek her şekilde hayatını kazanır, geçinir vs vs. Ama senin bir evladın var ve sen onun hem sana hem de babasına ait tüm sorumlulukları üstlenmiş durumdasın bir de bunlara kira vs ekleyebilecek durumun asla yok. Sakın ola vicdanına ya da "lanet olsun başımdan gitsin de ne olursa olsun" saçmalığına yenik düşüp evinden vaz geçme. Kesinlikle bu satışın olmayacağını, evin oğlunuza ait olduğunu kesin dille anlat ki o da ümidini üzsün bence.

    yaşadığımız trilyonlarca zorluğa bir de kira etkeni inan bana çok ama çoook zor gelir, sakın bunu aklından çıkartma olur mu...
    Telefonunu bekliyorum, sevgiyle...

    YanıtlaSil