6 Şubat 2013 Çarşamba

Teşekkür - Bölüm I

Hayatımdaki bazı erkeklere teşekkür etmek istedim.
İlk teşekkür babama: Anneme kraliçe gibi davranmak yerine, onu hırpalayarak kızgın, depresif, yalnız ve ümitsiz bir insan haline getirdin. Onun, esasında senin yüzünden oluşan bu sonsuz mutsuzluğu için, hep beni suçlamasına sebep oldun. Bize babalık yapmaktan anladığın sessiz ve diken üzerinde yürüyen, devamlı korkan çocuklar haline sokmaktı. Sayende oğluma sesini özgürce kullanmayı öğrettim. Derdini kavga ile değil, konuşarak anlatmayı öğrettim. Varlığı eksik ve yalandan olan bir babanın vereceği zararın, gerçekte fiziksel olarak uzakta olan bir babadan daha büyük olduğunu öğrendim.
İkinci teşekkür eski kocama: Tüm mental handikaplarına rağmen sağlıklı ve zeki bir evlat doğurmama katkıda bulundun. Her ne kadar sayende anneliğin yanında asla yapmak zorunda kalmayacağımı düşündüğüm babalığı yapmak zorunda kalsam da, bana dünyanın en güzel duygulardan birinin; gözlerini yeni yeni net bir biçimde kullanmaya başlayan bir kaç haftalık bir bebeğin, annesini ilk defa uzaktan tanıyıp bilinçli bir biçimde heyecanını ve mutluluğunu ifade ettiğini görmek olduğunu gösterdin. 
Eskiden arkadaşım olan bir erkeğe: Abi sağol. Senin bağlanma korkuların, konuşmama isteğin, benim senin soğuk ve mesafeli tavrına kendi duygularıma rağmen saygı duymaya çalışma süreci bana bir erkek tarafında asla ve asla görmek istemediğim davranışların ne olduğunu öğretti. Zamanında çok utandım sana açıldığım için ama ne iyi olmuş. Bu kronik duygusuzluğun ve yalnızlık sevgisi ile kamufle edilmiş korkunun aslında ne kadar uzak durulması gereken bir şey olduğunu öğrendim. Ayrıca oğluma da ona aşık olan ama kendisinin değer vermediği bir kızı oyalamaması gerektiğini, şartlar ne olursa olsun gerçekleri söylemesinin en onurluca şey olduğunu öğreteceğim. Erkeklerin gerçeklerinin sözlerinde değil, davranışlarında olduğun öğreteceğim.
Bu Elektra kompleksi değildir. Ciddi bir hayattan ders alma çabasıdır. Sınavdan geçilmiştir, bu hatalar yapılmaya bırakalı çok olmuş, ders içselleştirilmiştir. Bu kişilerden çok şey öğrendim. Erkek çocuk annesi olarak öğrendiklerimi en iyi şekilde uygulayacağım keza hayatımda nice etkisi olan bu insanlardan aldıklarım çok, çok iyi bilgiler. Verdikleri dersler bakımından kimsenin bendeki değeri bir diğerinden fazla değil. Kızgın değilim ve öyle gibi gelse de, kindar hiç değilim. Aksine canı gönülden hepsini çok sevdim ve iyi anlarını çok özlüyorum. Ödüllendirilmeleri lazım. Aslında ödülü tek bir kişiye vermek haksızlık olurdu ama ben babama layık görüyorum...neticede bu filmdeki esas etkin karakter, hikayenin önemli bir kısmını belirleyen, seçimleri düzenleyen baş rol oyuncusu kendisi. Çok sağol baba.

4 yorum:

  1. Seviyorum ben seni Mina.Sen çok yaşa, iyi yaşa, mutlu yaşa, oğluşunla birlikte:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bende seni Fadişim. Hep beraber inşallah. Hepimiz çocuklarımızla mutlu olalım, onlar iyi olsun, bizde olalım :) Sen iyileş de üret yine, yaz uzun uzun, özledim çok. Sarıldım sana.

      Sil
  2. Yaşanmışlıklardan öğrenilen derslerin gelecek nesillere aktarılması harika!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :)) Eldeki veriler ile yapabileceğinin en iyisi de diyebiliriz bu duruma. Sende Anne ol, inşallah, daha da iyisini yapacaksın biliyorum. x

      Sil