23 Ağustos 2012 Perşembe

Bildiğim bir şey var ki...

... ben böyle değildim.
Oturup aman annelik beni böyle değiştirdi, şöyle değiştirdi, yok efendim boşanmak böyle zor, şöyle kolay filan demeyeceğim.
Ama ben böyle değildim. Akıllı, eğlenmeyi bilen, bilgiliydim. Gerçekten de kafam çalışırdı. Analiz yapma yeteneğim vardı. İyi bir eğitimim vardı. Tartışmayı, öğretmeyi çok seviyordum. Okumak hayatımdı. Yazmak en büyük keyifim.
O parçamı, beni ben yapan özelliğimi kaybetmiş gibi hissediyorum.
Bunu herhangi bir erkekte (ki bu oğlumun babası olacak olan "adam" da dahil) kaybetmedim.
Bunu 4 sene süren depresyon sürecine de bağlamayacağım.
Bunun aldatmaya, ailemin beni olduğum hali ile kabul edememesine, arkadaşlarımdan ve sevdiğim işimden uzak kalmaya da bağlamayacağım.
Bunu erken yaşta evlenmeye, erken denilebilecek yaşta anne olmaya, uzun süre işsiz kalmak zorunda olup, parasız bir biçimde bebek büyütmeye çalışmaya da bağlamayacağım. Bunu yapmak istemediğim bir iş de kendimi kaybetmeye de ilişkilendirmeyeceğim.
Bu benim sorumluluğumdu. Ben beni olduğum gibi tutabilmeliydim.
Evet, zaman insanı değiştirir. Evet, yaşananlar iz bırakır. Evet, yaş ilerledikçe insan hatırladıklarını unutur, yeni şeyler hatırlar vs vs vs ama bütün bunlar sebep olmamalıydı.
Ben kişilerin ihanetine odaklanmışken esas en büyük ihanet'i kendime ettim.
Şimdi sıkıcı, unutkan, çok çok az şey bilen, okumaya vakti olmayan biri oldum. Yazmak ise... eh işte! Bu konudaki "başarım" ortada.
Ben beni kaybettim ve bir daha bulamayacağımdan korkuyorum... ama arayacağım! En son bıraktığım yeri bi hatırlasam.



*****

She asked, "Remember when we last said goodbye?"
They stood still while traffic and people rushed pass unaware of the couple standing locked in gaze in the middle of the crowded road. A long moment of silence was broken as she whispered "I breathed in your air as your face swept across mine to kiss my cheek. It was at that precise moment you filled your being into mine. And now it’s too late!"
And she walked away because she knew it was not meant to be!



Yazma çabası. İçimden geçti :)


3 yorum:

  1. sanki biri beni, yazmış gibi hissettim zaman zaman.. hatta aklımda böylesi bir yazı bekliyor yazılmak üzere.. sıkıcı, unutkan evet tam da bu

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Peki sen nasıl bulacaksın kendini Deli Anne? Ben biraz şaşkınım bu konuda, nereden başlayacağımı bilmiyorum!
      Ben bu yüzden en yakın arkadaşlarımı kaybettim, ben bile kendime böyle katlanamıyorken başkası nasıl katlansın :)

      Sil
  2. İki gündür bloğunu okuyorum ve çok beğendim. Bu yazı çok eski ama yinede cevap yazmak istedim. Bence kendine haksızlık ediyorsun, her an güçlü olmak çok yorucu olurdu. Yakın arkadaşlarla bazen araya mesafeler girer ama belli bir süre sonra her şey düzelir, özleyen geri döner ve yeniden başlanır nerede kalındıysa...

    YanıtlaSil