28 Aralık 2011 Çarşamba

Çocuk Yetiştirme Sorumluluğu

Daha önce de anne ile baba(ların çoğunun)'nın çocuk bakımı arasındaki "anlayış" farkını daha önce de az çok yazdım. Bu konuda da ciddi anlamda sıkıntı çekiyorum. Oğlumun babası çok sorumsuz. Dün babasının evinde kalan oğlum için babasından iki tane şey istedim. Birincisi avuç içinde çıkmayan kıymıktan enfeksiyon kapan yarasına merhem sürmesini, ikincisi de matematik derslerini kontrol etmesiydi. Bunları yapmadığı gibi sabah 7:10 da dersi başlayan oğlumu, 1 saat geç bıraktı. Geç bırakması yetmiyormuş gibi beni de 8 de arayıp geç kaldığını söyledi. Bu da beni çok kızdırdı! Ben ne yapabilirdim ki. Ben hasta olsam kim, nasıl bakacak oğluma!
İkinci evliliğini yapan ve birkaç hafta önce doğum yapan arkadaşım P'nin de büyük kızının babası, kızı ateşlenince P'yi aramış, lohusa arkadaşım gecenin bir vakti kalkıp kızını almaya gitmiş. Adam evde ilaç bulundurmadığı gibi, öz kızını doktora götürmekten bile aciz. Sanki kendi çocuğu değilmiş gibi! Böyle adamlar beni çok kızdırıyor.
Tabii sadece babalar değil çocuklarını ilgisiz bırakan. Bence daha büyük zararı depresyon da olan, mutsuz anneler veriyor. Kendi mutsuzluklarını çocuklarına karşı sabırsız ve sinirle davranarak yansıtan çok anne gördüm. Annelik sabır işi. Düzen ve sükunet gerektirir ama mutsuz olan bir anne çocuğuna ihtiyacı olan ilgiyi veremez. Bende yaptım, bende depresyonuma kapılıp gittim. Oğlumun 1 yılını resmen otomatik bir biçimde yaşadım. Çok acı çekiyordum ve bu yüzden de sadece gerekenleri yapıyordum ama ona gereken ilgiyi veremiyordum. O yılımız aklımda çok net değil! İnşallah o duruma bir daha asla gelmem. Çocuğuma zarar vermedim, vurmadım, bağırmadım ama çok ağaladım onun yanında.
Ben bu yazıyı yazarken üst kat komşum avazı çıktığı kadar kızına bağırıyordu, kızı da ağlıyordu. Muhtemelen çocuk zor koşullarda çalışan annesini yormuş, sınırları zorlamıştır ama kadının depresyonda olabileceği aklıma geldi!
Fakat bu bahane değil. Ebeveyn olarak sorumluluğumuz ağır, ne kadar ağır olduğunu bu video gösteriyor. Uyarmam gerekir...çok üzücü bir video ama aynı zamanda çok eğitici.
Ben çocukken çok dayak yedim; çocukken maruz kalınan ilgisizliğin, sevgisizliğin ve zararını birebir yaşadım. Hiç bir çocuk ona kötü davranılmasını ve ona kötü örnek olan insanları haketmez! Kendi adıma söylüyorum, mutsuz bir çocukluk insanı bir ömür etkiliyor.
Tatlı, sevgi dolu rüyalar hepimize.

1 yorum:

  1. Bende babayim bazen bende sorumsuz olduğum iddialarini isitirim ama yukarıdaki örnekler bana gore çok çok uç örnekler iyiymisim diyorum :) kotulere bakarak

    YanıtlaSil