23 Haziran 2011 Perşembe

Kalimero

Son günlerde biraz sıkıntılıyım...bu nedenle de mümkün olduğu kadar sık yazmaya çalışıyorum çünkü düşüncelerimi ancak bu şekilde verimli bir hale sokup benim için yıkıcı olmasını engelliyorum. 
Bir arkadaşım, başıma gelen kötü şeyleri anlattığımda hayrete düşmüş ve o konuda neden birşey yapmadığımı sorup bana kendime acımayı kesmem gerektiğini ve harekete geçmem gerektiğini söylemiş arkasından da olaylara sebep olan kişiye ağız dolusu küfür etmişti. Arkadaşım P'nin söyledikleri kafamda hala çınlar. P akıllı bir kadındı ve ne söylemek istediğini çok iyi biliyordum ama o anda kendime acımak bana kolay geliyordu. Tek başıma oğlumu büyütme fikri korkunç geliyordu, operasyonel açıdan değil...tamamen onun psikolojisi açısından. Babasız büyüyen bir çocuğun asla mutlu olamayacağını;  hasta, başarısız ve kötü bir insan olacağını düşünüyordum. Oğlumun (o zamanlar 5 yaşlarındaydı) gözlerindeki parlaklığını kaybedeceğini düşünür korkardım.
Meğersem P haklıymış...kendime acımaktan başka birşey değildi bu çünkü hakkikaten de ne kadar acısa da, oğlumun gerçek ihtiyaçlarını göremeyecek kadar içime kapanmıştım. Yine P sayesinde o psikolojiden kurtuldum ama bir hayli vaktimi aldı.
Şimdi kendim de birinin evladıyım ya; iyi ki P var olmuş hayatımda beni sarsıp kendine getirmiş diyorum. Keşke birileri de benim ebeveynlerime de aynı uyarı da bulunmuş olsalardı o zaman herşey çok farklı olabilirdi. Ama madem durum böyle; ders çıkarıp aynı hatayı tekrarlamamaktan başka yapacak birşey yok.
Kafamda sonsuza kadar özümün (geldiğim yerin, geliştiğim hanenin) bir parçasını taşıyacağım, Kalimero gibi. Çünkü hatalarımı, pişmanlıklarımı ve üzüntülerimi kendimi unutturup, kendimi bir nevi "zen" yolculuğuna çıkarıp kendimi aklamak yerine bunlardan ders çıkarıp tekrarlamamam gerek. Ancak bu şekilde oğluma daha iyi örnek olabilirim sanırım!
--- 
Ya bu arada....yine kalimero gibi devamlı geziyorum sanki. Bir gün köklerimi salabilecekmiyim bir yere? 
---
Bu ne karmaşa, yarrabbim bu ne kafa karışıklılığı. Kurtulmam için dans etmem gerekiyor. Haftaya hafta sonu programını bu çerçevede geliştirebilirim! Bu arada daha gençken utanırdım dans etmekten artık daha yaşlıyım ya, hiç utanmadan çok eğlenebiliyorum! 



aaahh...yaşım ilerledikçe aynı zamanda pek manik depresif oluyorum :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder