23 Haziran 2011 Perşembe

Bekar Anne ve Bekar Ananne

Annem geldiği için oğlum müthiş mutlu. Annemde öyle. İkisi de sevdikleri şeyi yapıyorlar, evde takılıyorlar. Dün annem alışverişe de götürdü oğlumu ve bir sürü ihtiyacını aldı...en önemlisi de spor ayakkabılarını ve muhteşem annem üzerimden büyük bir yükü almış oldu. Oğlum anannesi ve yeni ayakkabıları ile, annem şık torunu ile çok ama çok mutlu. Bende onları izliyorum sakin, sakin. Sonrada, sanırım birilerinin benim için birşeyleri karşılık beklemeden yapmasına alışık olmadığımdan, göğüsüm eziliyor. Ona nasıl teşekkür edeceğimi düşünüyorum ve bu minnettarlık duygusundan öte birşey: içimi korku ile karışık endişe duygusu sarıyor. Sanki asla yetinemeyecekmişim gibi geliyor; ne anneme iyi bir evlat ne de evladıma yeterince iyi bir anne olabileceğim...annemi hiç mutlu edemedim, ya oğlumu da hiç mutlu edemezsem? 
Ve o korku büyüyor ve ilişkilerimde kimseyi mutlu edemeyeceğim gibi geliyor. Zaten kadın-erkek ilişkilerindeki başarısızlığımdan söz etmek bile istemiyorum!! 
Bugün eve gittiğimde bir köşede kıvrılıp yok olmayı istiyorum!


Not: Annem de bekar anne, bekar annanne. O da hep tek başına yaptı herşeyi, üstelik bir değil; 4 çocuk ile! Biz uzun süre, burada anlatmak istemediğim sebeplerden dolayı, kopan ilişkimizi henüz tamir edemedik ama yeni yeni görüşmeye başladık diyebilirim.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder