9 Mayıs 2011 Pazartesi

Joe Cocker

Ben 11-12 yaşındayken, tam bir İstanbul Hanımefendisi olan Babannem ile TV seyrediyoruz ve elbetteki TRT 1. Babannem bana dönüp fiziğimin halk oyunlarına çok uygun olduğunu folklor yapmam gerektiğini söyledi. TV de Joe Cocker "Unchain my Heart" söylüyordu ve ben Babanneme dönüp "Ben Caz seviyorum, ben bu adamı seviyorum" demiştim (henüz janralar net oturmamış kafamda). Babannemde beni şaşırtmış (yada tam olarak olayı anlamamış) "Aferim yavrum" demişti. O gün Joe Cocker'ı yakından görmeyi, terler içinde o güzel sesi ile içime işleyen şarkılarını söylerken onu dinlemeyi istemiştim.

Bu sene İstanbul'a geleceğini duyunca çok sevindim. Babannem'i yeni kaybettim ve konserdeyken onunla geçirdiğim o günü hatırlayacaktım, belki o konuşma benim bugün olduğum insan'a uzanan yolun bir başlangıcıydı...minik bir başkaldırış! Halk müziği yerine Joe Cocker'ı seçmem ve bunu öyle bir ısrarla ve istekle söylemem ki; Babannem'in bu durumu olduğu gibi kabullenmesi, folklor oynamam konusunda ısrar etmemesi!!!
Kim inanırdı ki, Babanneye nasıl karşı gelinebilirdi!

Dün de işteyken ve yeterince gergin bir pazartesi geçiriyorken akşam üstü bir mesaj geldi cep telefonuma: konser iptal edilmiş. Beraber gitmeyi planladığımız arkadaşıma söyledim "öldü mü yoksa" diyerek yüreğime indirdi!
Joe Cocker'ı canlı izleyemeyeceğim sanırım ama ona minnetarım...onun sayesinde ilk defa kendim ile ilgili bir isteğimi, hayalimi babannem ile paylaştım.


Bu şarkı son albümdenmiş...bu günler de kendi hikayemi hatırlatan ve içimi parçalayan bir şarkı oldu...Gerçek bir pişmanlık var bu şarkıda!

Ah Joe!!! Giymek istediğim elbiseyi bile seçmiştim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder